زندگی خیلی شیرینه...

 

 

دوست داشتنیه...

 

 

لذت بخشه...

 

 

اگه بذارن...

 

 

اگه بخوایم...

 

 

از افسردگی متنفرم...

 

 

از درموندگی..

 

 

از عشقای الکی که همه ازش میسوزن...

 

 

از زندگیای سگی...

 

 

دنیای خیلی قشنگه اگه اینا رو نبینیم...

 

 

اگه واقعا باشیم...

 

 

اگه واقعا بخندیم...

 

 

اگه واقعا لذت ببریم...

 

 

اگه واقعا ببینیم...

 

 

بگیم...

 

 

بشنویم...

 

 

خیلی خوبه...

 

 

خیلی خوبه وقتی بعد از یه کار خسته کننده...

 

 

چشماتو ببندی...

 

 

به صدای سکوت گوش بدی...

 

 

بدویی و بی صدا جیغ بنفش بکشی....

 

 

انجام بدی و فکر نکنی...

 

 

بخندی و بخندونی...

 

 

شاد باشی و شاد باشنن...

 

 

بگی و گوش بدن....

 

 

بگن و گوش بدی....

 

 

حتی گاهی جواب دادن یک نظر از طرف یه دوست مزخرف قدر صدتا اس ام اس تبریک رئیس جمهور بهت انرژی میده...

 

 

حتی شاید نوشتن حرفایی که به ذهنت میاد...

 

 

بدون اینکه بدونی میخونن یا نمیخونن...

 

 

میتونه از بیست گرفتم امتحان شیمی ای که باید 7 ساعت دیگه بدیش...

 

 

لذت بخش تر باشه...

 

 

بیشتر آرومت کنه...

 

 

و سرحالت بیاره...

 

 

مخصوصا اگه کنارش یه نوشابه خانواده باشه که تهشو سر بکشی...

 

 

نوشابه ای که بابات از دست داداشت بزور نجاتش داده...

 

 

و برات اورده...

 

 

آره...

 

 

زندگی اینه...

 

 

آهای زنـــــــــــــــــدگـــــــــــــــــــــــیـــــــــــــــــــــــــــــــــــــ...

 

 

با همه ی دیوونه بازیات...

 

 

اعصاب خوردکنیات...

 

 

ناامیدیات...

 

 

بدیات...

 

 

عاشقیات..

 

 

اخلاق سگیت...

 

 

و گنده دماغیت...

 

 

بازم بخاطر جیغای بی صدات...

 

 

دوییدنای بی هوات...

 

 

صدای سوکوتت...

 

 

و نوشابه ی بدون گازت...

 

 

پات وایستادم...

 

 

تا تهش باهاتام...

 

 

بزن بریم...

 

 

این وبو ساختم تا توش از چیزای تو دلم بنویسم...

ممنون از کسایی که نظر گذاشتن...

فردا امتحان مستمر شیمی دارم...

این وبو نساختم تا مثل وبلاگ من و دوستان یا فرزادصدا کپی کاری کنم...

لعنت...